Warszawa stolicą medycyny: Kulisy IV Międzynarodowego Kongresu Medycyny i Farmacji Wojskowej

Wielka Wojna okazała się być przełomowym konfliktem nie tylko poprzez zastosowane w niej nowoczesne środki bojowe, ale i również ze względu na zmiany w zakresie medycyny pola walki. W Belgii, szczególnie dotkniętej przez działania wojenne, narodziła się idea organizowania spotkań o charakterze międzynarodowym, które poświęcone być miały kwestiom związanym z rozwojem naukowym w zakresie sanitarnym w celu zapewnienia żołnierzom większych szans na przetrwanie, tak na polu bitwy jak i poza nim.

Inicjatywa ta została odebrana pozytywnie, dlatego też zdecydowano się organizować Kongres co dwa lata, jednocześnie odnotowując coraz wyższe zainteresowanie ze strony społeczności międzynarodowej. W Brukseli w 1921 r. pojawili się delegaci z 20 państw, z kolei w Rzymie w 1923 r. tych państw było już 28. W 1925 r. w Paryżu znaleźli się reprezentanci z 41 państw. Do Warszawy w maju i czerwcu 1927 r. przybyło ponad 30 delegacji, w tym także i z egzotycznych kierunków, takich jak Japonia czy Salwador. Rzesza Niemiecka i ZSRS nie wysłały do Polski swoich przedstawicieli.

Oficjalne otwarcie kongresu odbyło się 30 maja w holu Politechniki Warszawskiej, gdzie obecny był również Józef Piłsudski, sprawujący wówczas urząd Prezesa Rady Ministrów. Gości witali także prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Ignacy Mościcki i wicepremier Kazimierz Bartel. Przewodniczącym Kongresu został gen. Stanisław Rouppert. Na posiedzeniach poruszano tematy takie jak „Ewakuacja w wojnie ruchomej” czy „Etiologia i profilaktyka grypy”.

Poza aspektami naukowymi na zagranicznych gości czekały liczne aktywności, takie jak spacer po Wilanowie czy też zorganizowany w Pałacu Rady Ministrów (obecny Pałac Prezydencki) raut. Prawdziwą atrakcją miała być otwarta przez prezydenta Mościckiego Międzynarodowa Wystawa Sanitarno-Higieniczna, którą urządzono wzdłuż ul. Chopina, Al. Ujazdowskich i w Dolinie Szwajcarskiej. Kurier Warszawski pisał o niej „Nie będzie przesady, jeśli stwierdzimy, że będzie to pierwsza może w kraju wystawa na taką szeroką skalę zakrojona”. Na wystawie zaprezentowano m.in. wagon sanitarny PKP, pawilon uzdrowisk polskich, różne modele protez kończyn, stanowisko z płatkami owsianymi czy też punkt z plakatami Polskiego Towarzystwa Eugenicznego.

Zarówno Kongres jak i Wystawa zostały przygotowane z dużym rozmachem, co możemy podziwiać na zachowanych fotografiach. Dzięki uprzejmości pana Mariusza Mikułowskiego album został włączony do zasobu Archiwum IPN i stanowi ważne świadectwo tamtych wydarzeń. Dla wciąż mierzącego się z ogromem problemów młodego państwa taka ekspozycja była bezcenna. Jak to zostało ujęte w sporządzonym rok później sprawozdaniu: