Historia Stefana Droueta

Stefan Drouet urodził się 21 września 1918 r. w Warszawie (ojciec: Marian, matka: Zofia Baraszkiewicz). W latach 1925-1928 uczęszczał do szkoły powszechnej w Grudziądzu, a następnie w latach 1929-1934 uczył się w grudziądzkim gimnazjum. W latach 1934-1937 Drouet był uczniem klasy matematyczno-przyrodniczej w gimnazjum im. Bergera w Poznaniu, gdzie w 1937 r. zdał maturę.

21 września 1937 r. zgłosił się jako ochotnik do wojska i wstąpił do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. 30 czerwca 1938 r., po ukończeniu szkoły, odbył praktykę w 7 Pułku Artylerii Ciężkiej w Poznaniu w stopniu kaprala podchorążego. We wrześniu został przeniesiony do rezerwy. Pracował w fabryce mebli w Poznaniu. W czerwcu i lipcu 1939 r. odbył ćwiczenia rezerwy w stopniu plutonowego podchorążego.

W sierpniu 1939 r. Stefan Drouet odbywał kurs przygotowawczy do studiów na Politechnice w Warszawie. 1 września naukę przerwał wybuch wojny. Drouet został zmobilizowany i przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Ciężkiej nr 3 w Krakowie. Pełnił służbę w 5 Pułku Artylerii Ciężkiej. Jako dowódca plutonu brał udział w walkach na froncie południowym, pod Tarnowem, Ropczycami, Jarosławiem i Lwowem.

19 września razem ze swoją jednostką przez Przełęcz Jabłonkowską przekroczył granicę polsko-węgierską i został internowany na Węgrzech. Przebywał w obozie dla internowanych polskich żołnierzy w Fertőszentmiklós koło Sopronu. Obóz znajdował się w opuszczonym folwarku, a kwatery żołnierzy były usytuowane w dawnych stajniach.

27 kwietnia 1940 r. Drouet uciekł z obozu i przedostał się do Budapesztu. W polskim konsulacie otrzymał fałszywe dokumenty i cywilne ubranie. Trafił do obozu dla cywilów przy granicy z Jugosławią. 8 maja podjął dalszą ucieczkę i przedostał się do Jugosławii. Dotarł do Belgradu. Stamtąd 12 maja trafił do Splitu, portu nad Morzem Adriatyckim. Stąd 17 maja greckim statkiem handlowym „Patris” popłynął przez Morze Śródziemne do Bejrutu w Syrii. Na miejsce dotarł 21 maja 1940 r. Trafił do Brygady Strzelców Karpackich, która formowała się u boku armii francuskiej w Homs. Od 28 maja 1940 r. Drouet był żołnierzem I Dywizjonu Karpackiego Pułku Artylerii Lekkiej wchodzącego w skład Brygady Strzelców Karpackich.

Po kapitulacji Francji w czerwcu 1940 r., Francuzi zażądali od Polaków złożenia broni. Polscy dowódcy nie zgodzili się na to i brygada przeszła do Palestyny, pod dowództwo Brytyjczyków. Została ulokowana w obozie w Latrun. We wrześniu brygada znalazła się pod Aleksandrią w Egipcie. W styczniu 1941 r. przyjęła nazwę Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich.

Od maja 1941 r. do maja 1942 r. Drouet brał udział w kampanii libijskiej (afrykańskiej). Uczestniczył w bitwach pod Marsa Matruh, Gazalą, Bardią, Mechili oraz od sierpnia do grudnia 1941 r. w obronie Tobruku. We wrześniu 1941 r. został awansowany na ogniomistrza podchorążego.

Po zakończeniu kampanii libijskiej (afrykańskiej) i wycofaniu Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich do Egiptu, przeszła ona reorganizację. 11 maja 1942 r. Drouet został przeniesiony do nowo utworzonego 3 Karpackiego Pułku Artylerii Lekkiej 3 Dywizji Strzelców Karpackich wchodzącej w skład 2 Korpusu Polskiego. W pułku tym służył do 18 lutego 1946 r.

Od lutego do kwietnia 1943 r. odbył kurs oficerów zwiadowczych, a 1 lipca 1943 r. został awansowany na podporucznika. W miesiącach wrzesień-październik 1943 r. Drouet ukończył kurs instruktorów walk wysokogórskich. Wziął udział w kampanii włoskiej, w bitwach pod Ortoną, Ankoną i Bolonią oraz w bitwie o Monte Cassino. Był oficerem zwiadowczym baterii, następnie oficerem ogniowym, oficerem zwiadowczym dywizjonu i dowódcą baterii.

Po zakończeniu kampanii włoskiej i wojny w maju 1945 r., Drouet pozostał we Włoszech. Od lutego do października 1946 r. studiował na Politechnice w Turynie. Ukończył tutaj pierwszy rok wydziału mechanicznego. Po przyjeździe do Anglii, od kwietnia do grudnia 1947 r. kontynuował studia w Londynie Po demobilizacji, 31 stycznia 1948 r. powrócił do kraju. Zamieszkał z rodzicami w Poznaniu.

W Polsce podjął studia wieczorowe, które ukończył w 1955 r. uzyskując tytuł inżyniera-mechanika. W latach 1948-1955 pracował w Dyrekcji Okręgowej, a potem w Rejonie Dróg Wodnych w Poznaniu jako energetyk w Wydziale Mechanicznym. Od 1955 r. Drouet pracował w Dozorze Technicznym w Poznaniu jako rzeczoznawca, a następnie od 1967 r. jako kierownik Rejonowego Dozoru Technicznego i od 1970 r. kierownik Grupy Rzeczoznawców w Rejonowym Dozorze Technicznym w Poznaniu. W grudniu 1979 r. przeszedł na emeryturę. W 1990 r. został awansowany do stopnia kapitana.

Stefan Drouet zmarł 19 sierpnia 2006 r. Został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Krzyżem Monte Cassino, Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945, Medalem Wojska, Odznaką Grunwaldzką oraz odznaczeniami brytyjskimi i francuskimi: Gwiazdą za Wojnę, Gwiazdą Afryki, Gwiazdą Italii, Brytyjskim Medalem Wojny 1939-1945 i francuskim Medalem za Wojnę 1939-1945.

W 2023 r. Elżbieta Drouet, córka Stefana Droueta, przekazała do archiwum IPN w Poznaniu w ramach projektu „Archiwum Pełne Pamięci” dokumenty dotyczące ojca. Były to m.in. wojenne wspomnienia spisane przez niego po wojnie, fotografie z czasów przedwojennych i wojennych, legitymacje i książeczki wojskowe, zaświadczenia i dokumentacja wojskowa z czasów wojny oraz opracowania dot. oddziałów wojskowych i kampanii wojennych, w których brał udział Stefan Drouet.

dr Paweł Głuszek, Oddziałowe Archiwum IPN w Poznaniu

Zapraszamy do wysłuchania reportażu na naszym kanale Spotify. O losach Stefana Droueta opowiedzą jego córka Elżbieta oraz dr Paweł Głuszek z IPN.